46 Defence for Children International

Bashar Jamal advocaat bij DCI gaf een presentatie over kinderen in militaire detentie. Het werd geen opbeurend verhaal. De recente toename van het geweld tussen het Israëlische leger en Palestijnse jongeren gaat niet over de Tempelberg stelde hij. Het gaat om de frustratie vanwege de uitzichtloze bezetting.

Bashar en collega’s hebben het druk, er vallen veel jeugdige slachtoffers, doden en gewonden. De afgelopen dagen zijn vijf jongeren gedood. Alles moet gedocumenteerd worden om straks in de militaire rechtbank de verdediging te kunnen voeren. Dat betekent: getuigen horen en alle relevante informatie verzamelen, bestuderen en vastleggen.

DCI’s werkterrein omvat twee programma’s: Accountability en Kinderbescherming. Het programma Accountability richt zich op strafzaken tegen kinderen binnen het Israëlisch militaire systeem, het programma Kinderbescherming concentreert zich op zaken tegen kinderen binnen het Palestijnse systeem (als er geen bedreiging en/of schade in het spel is aan Israëlische personen, goederen of openbare orde, dus bijvoorbeeld een kwestie tussen Palestijnen).

Het Kan Anders (op een muur in Bethlehem)

In Palestina zijn twee aparte rechtssystemen voor strafzaken: militair recht voor Palestijnen en Israëlisch burger recht voor kolonisten. Dat militaire recht is nog gebaseerd op noodwetgeving uit de Britse koloniale periode en is in aangevuld met ruim 1700 ‘military orders’. De Palestijnse bevolking krijgt geen inspraak bij de totstandkoming van wetten waaraan ze onderworpen zijn. De twee systemen, militair recht en burgerrecht, zijn totaal verschillend. Volgens regels van het internationaal recht dient een bezettende macht recht te spreken in de taal van de bevolking, dus in het Arabisch. Ook de wetten die in rechtszaken worden gebruikt moeten volgens die regel in het Arabisch beschikbaar zijn. Veel teksten, aanklachten etc. zijn niet vertaald, gevolg daarvan is grote onzekerheid en onduidelijkheid voor Palestijnse bevolking en advocaten.

Vanavond ging het over strafzaken tegen kinderen binnen het militaire systeem. Volgens de definitie van de militaire rechtbank zijn jongeren t/m 18 jaar kinderen. Gemiddeld worden er twee per dag gearresteerd, ondervraagd of verschijnen voor een militaire rechter. Het leger verricht de arrestaties en draagt arrestanten over aan de Israëlische politie.

De meeste kinderen worden ’s nachts gearresteerd. Soldaten treden bruut op tegen iedereen in de woning en gebruiken geweld. Voor kinderen en de ouders zijn dit angstaanjagende gebeurtenissen. Gearresteerde kinderen worden geboeid en geblinddoekt. Ouders krijgen niet te horen waarom hun kind is gearresteerd of waar het naar toe wordt gebracht, een arrestatie bevel is er bijna nooit. Kinderen worden op de vloer van een jeep gegooid en het vervoer gaat meestal gepaard met schelden, vernederende behandelingen, bedreigingen, slaan en schoppen. Uren later komen ze in een ondervragingsruimte, alleen, uit de slaap gehouden, angstig en overal pijn.

geen manier om mkinderen te behandelen

Ouders mogen niet met hun kinderen mee en er wordt geen advocaat toegelaten. (Israëlische kinderen uit een nederzetting wonen worden in een soortgelijk geval beter behandeld, ouders gaan mee en mogen bij het verhoor zijn). In de verhoren wordt druk uitgeoefend, in combinatie met bedreigingen, fysiek geweld en vernederingen en zelfs eenzame opsluiting. De ondervragingsperiode kan uitlopen tot zes maanden. Elke twee weken moet de militaire rechter akkoord gaan met verlenging van het verhoor. Kinderen moeten nog al eens een verklaring ondertekenen die in het Hebreews is gesteld, een taal die ze niet beheersen.

Binnen acht dagen na arrestatie worden kinderen voorgeleid voor de militaire rechter, vaak met geboeide voeten. Dit is voor het eerst dat ze hun ouders en advocaat zien. Ook al blijven kinderen hun onschuld aanvankelijk volhouden, uiteindelijk onder druk bekent bijna 90% schuldig te zijn aan bijvoorbeeld het gooien met stenen. Advocaten dringen zelfs aan op een bekentenis, want zo krijgen de kinderen een lagere gevangenis straf. Meestal worden ze een paar dagen na hun arrestatie overgeplaatst naar een gevangenis binnen Israël. Dit is in strijd met het internationaal recht dat zulke overplaatsing verbiedt. In dergelijke situaties is het voor ouders dan meestal niet mogelijk hun kinderen te bezoeken omdat ze geen pasje krijgen om naar Israël te reizen.

De gevolgen van arrestatie en gevangenschap voor kinderen zijn groot. Psychologen spreken van trauma verwerking: geweld bij de arrestatie, handboeien, blinddoek, angst, transport en de vernederingen tijdens de ondervragingen. Vaak zijn kinderen onder druk gezet om vrienden of familieleden te ‘verraden’ en zijn geprest om samen te gaan werken met de politie zodra ze vrij zijn. Mogelijk geeft dat een schuldgevoel waar niet over gesproken kan worden. De kinderen voelden zich alleen en verlaten. Ze maakten mee dat de ouders niet in staat waren hen te beschermen, thuis is geen veilige plek meer. Ook voor ouders is dit traumatisch.

Weer terugkeren in gezin, gemeenschap en school en het trauma verwerken vraagt professionele hulp. YMCA heeft een programma dat probeert kinderen en familie daar mee te helpen. Maar met de toename van het geweld is er nooit genoeg professionele hulp beschikbaar.

DCI deed onderzoek naar de ervaringen van kinderen in militaire detentie. De getuigenissen van de kinderen zijn in een korte documentaire verwerkt:‘Alone: Palestinian Children in the Israeli Military Detention System'. Klik hier om de documentaire te bekijken.

Om hierover meer te lezen, bezoek de website van DCI.

oktober 2015, gepubliceerd 13 november 2015


 

 
asd