45 Gastvrijheid in Beit Sahour

Halverwege het olijfpluk programma hadden we een 'vrije' dag. Wij besloten een wandeling te maken in de omgeving van Beit Sahour, het buurdorp van Bethlehem, waar we allemaal logeerden.

Met een plattegrond en wat flessen water in de rugzak gingen we op stap, het was warm, volop zon, ongeveer dertig graden. Heuvelachtig gebied, met steile straten. Op de kaart vonden we een restaurant, dat leek een goed doel voor halverwege de tocht.

flatgebouw met watertanks

In Palestijnse gebieden is regelmatig een tekort aan drinkwater, op de daken van huizen staan zwarte pvc watertanks. Als er waterdruk is probeert iedereen zijn tanks vol te krijgen, zelfs midden in de nacht. In gebieden dicht bij de muur valt het op: huizen met zwarte tanks staan in Palestijns gebied, vlak daarnaast aan de andere kant van de muur flatgebouwen met witte tanks, zonneboilers van Israëlische bewoners. Israëliërs  hebben nooit watertekort.

 

In de buurt van het restaurant halverwege onze tocht, aan een uitvalsweg, troffen we de overblijfselen van een confrontatie tussen jongeren en leger/politie, resten verbrande autobanden en nogal wat losse stukken steen. Een man met wie we een praatje aanknoopten vertelde dat het restaurant niet open was en vandaag ook niet open zou gaan. Een algehele staking, als protest tegen het harde optreden van het Israëlische leger en politie zouden vrijwel alle openbare gelegenheden gesloten blijven. We keken waarschijnlijk wat teleurgesteld, wan hij stelde voor met hem mee naar huis te komen en bij hem koffie te drinken. Zijn vrouw zou zelfs de lunch klaarmaken.

 

Ja, wat doe je dan, we willen niemand tot last zijn, maar een dergelijke kans kun je toch niet laten lopen. We namen de uitnodiging aan. We dachten dat de man vlakbij, om de hoek, zou wonen, maar dat hadden we mis. Na een poosje probeerde hij tevergeefs een taxi aan te houden. Wij hielden vol dat we geen probleem hebben een stukje te lopen. Issa, onze gastheer kennelijk wel. Hij stopte een vriend die in een pick-up langs kwam en die bracht ons tot vlak bij zijn huis. In een ‘gesloten’ winkel kocht hij nog wat groente en fruit en een paar flessen frisdrank. Het was stil op straat, veel was inderdaad gesloten.

 

In de flat, in het oude gedeelte van Beit Sahour, was het een gezellige drukte. Vera, Issa's vrouw, werkt in een mobiele kliniek die vandaag niet wegging, dus zij en de beide dochters, 14 en 10 jaar, waren thuis. Later troffen we ook nog zoon Ala die vanwege de onzekere situatie ook thuis was van de universiteit in Nablus. In de keuken stond er al van alles op het vuur. De beide meisjes, Ola en Halla, waren ook aan het werk gezet en Issa ging in de weer met de wasmachine, leeghalen, was ophangen en weer vullen. Adrie hielp met schoonmaken en snijden van de groente. Bij het werk in de keuken moeten de meisjes iets op het hoofd hebben. Een t-shirt of schone blouse voldoet.

in het centrum

groente schoonmaken

Ondertussen werd er druk gepraat en uitgelegd. De meisjes waren nieuwsgierig, de oudste kon aardig met Engels overweg, de jongste werd soms nijdig omdat ze nog te weinig Engelse woorden kent. Maar met hulp van hun smartphone kwamen we er wel uit. Op een bepaald moment gaven ze ons zelfs de Nederlandse namen van ingrediënten die straks op tafel zouden komen. Met Vera konden we goed praten, Issa moet het wat Engels betreft afleggen tegen vrouw en oudste dochter. Hij had de hele nacht gewerkt en ging even een dutje doen.

De lunch smaakte best, er was een levendige conversatie, de meisjes vertelden over school en vroegen honderd uit over onze (klein)kinderen. Vera vertelde dat ze als gezin niet naar Jeruzalem kunnen. Zij krijgt geen pasje. Haar broer was 20 jaar geleden een keer veroordeeld voor het gooien met stenen en als collectieve straf krijgt niemand van de broers en zussen toestemming naar Jeruzalem te gaan! Vera had als middelbare scholier een keer meegedaan met een ontmoetingsprogramma in Italië, een groep Palestijnse en een groep Israëlische meisjes was er voor uitgenodigd. Kennelijk met de bedoeling dat de meisjes dichter bij elkaar zouden komen, zelfs vriendinnen zouden worden. Wat Vera betreft was het een mislukking. De Israëlische meisjes hadden een speciale voorbereiding gekregen en kwamen intimiderend over, het leverde niet iets moois op!

We kregen ook nog een snelle rondleiding door het huis, een bovenverdieping met veel logeer ruimte, we zijn er welkom.

Wat het vinden van de terugweg betreft waren we een beetje overmoedig, naar het noorden en steeds naar beneden, de heuvel af, tot aan de hoofdweg, dachten we. Maar we raakten toch de weg kwijt. Gelukkig troffen we ook op de terugweg hulpvaardige mensen die ons op het rechte pad hielden.

Het was een geheel onverwachte, maar heel plezierige ontmoeting. Om niet snel te vergeten.

 

oktober 2015 (gepubliceerd 11 november 2015)


 

 
asd