41 Geweld en Tegengeweld

Het geweld en tegengeweld dat begin oktober begon heeft een diepe indruk achtergelaten.

In gesprekken hier in Palestina wordt duidelijk dat vooral jongeren niet meer geloven dat onderhandelingen over vrede resultaat zullen hebben. In de periode na de Oslo akkoorden, ruim twintig jaar geleden, waren er verschillende onderhandelingsronden tussen Israël en Palestina. Probleem daarbij is dat Amerika er een leidende rol in speelt. En dat land is niet onpartijdig, maar steunt Israël vrijwel onvoorwaardelijk.

 

verlies van land

Israël gebruikte die onderhandelingen vooral om tijd te winnen, om een definitieve regeling op de lange baan te schuiven en om door te gaan met uitbreiding van de (illegale) nederzettingen in bezet Palestijns gebied. Het aantal joodse kolonisten in die nederzettingen nam in die tijd alleen maar toe.

 

Verbindingswegen tussen nederzettingen en Israëlische steden werden aangelegd en uitgebreid. Veel van die verbindingswegen liggen op Palestijns grondgebied, compensatie voor onteigening is er niet. Veel van die wegen zijn ‘settler only roads’ of ‘bypass roads’ en voor Palestijnen verboden.

 

Veel Palestijnen verwijten de Palestijnse Autoriteit dat die al die jaren, goedgelovig en naïef, vertrouwde op een goede afloop van onderhandelingen, maar in feite zich gedroeg als handlanger van de bezetter. Het Palestijnse grondgebied werd steeds kleiner en de bezetting werd grimmiger, frustratie en wanhoop als gevolg. Om moedeloos van te worden is onze gedachte.

 

En de hele wereld staat erbij, kijkt er naar en ziet dat Israël gewoon zijn gang gaat.

 

Deze wanhoop en frustratie, veroorzaakt door de voortdurende en uitzichtloze militaire bezetting, verklaart in belangrijke mate het ontstaan van geweld.

 

Maar militaire bezetting als één van de oorzaken van het huidige geweld komt nauwelijks voor in verklaringen van Israëlische politici of in redactionele commentaren in de media. En ook de meeste gewone burgers in Israël lijken bezetting uit het geheugen gewist te hebben, het is een blinde vlek, of bezetting wordt zelfs ontkend. En als je de bezetting uitvlakt en helemaal niet meer in gedachten hebt, kom je er snel toe het geweld ten onrechte te wijten aan opruiing door Palestijnse leiders, buitenlandse organisaties of bepaalde moslim geestelijken. Israël blijft zo mooi buiten beeld en kan zich verontwaardigd tonen over zoveel barbarisme van de Palestijnse jongeren.

 

op een muur in Beit Sahour

En dat gebeurt volop en vindt zijn weerklank in veel buitenlandse media.

 

 

Het is een recht van elk volk zich tegen onderdrukking en onrecht te verzetten, en dat recht hebben natuurlijk ook de Palestijnen. Het is van belang verzet te plegen met de juiste middelen. Ook al is het te verklaren en te begrijpen dat jonge Palestijnen Israëlische soldaten, politie, kolonisten en burgers met messen te lijf gaan, daarom is het nog niet te rechtvaardigen. Verklaren en rechtvaardigen van dit geweld zijn twee verschillende zaken. Wij zijn het eens met veel Palestijnen die vinden dat geweld niet gericht moet zijn op onschuldige burgers.

 

En een dergelijk redenering geldt net zo goed voor de Israëlische soldaten en politie. De laatste weken zijn veel Palestijnen doodgeschoten die onschuldig waren en/of die geen bedreiging vormden en gemakkelijk gearresteerd hadden kunnen worden. Hier komen we nog op terug.

 

oktober 2015; gepubliceerd i november 2015

 


 

 

 
asd