Zeg nee tegen medeplichtig OV

Als lezer van deze blogs bent u bekend met nederzettingen en het bezettingsbeleid van de Israëlische regering. We schrijven over onze ervaringen ver weg, in Israël en Palestina. Deze keer blijven we dichter bij huis, in Friesland.

Voor gedeelten van Friesland wordt het OV aanbesteed. Eén van de bedrijven die meedingt naar het miljoenencontract is EBS, het Europese dochterbedrijf van het Israëlische Egged. Egged verzorgt busvervoer tussen Israëlische nederzettingen in bezet Palestijns gebied. Volgens de regels van het Internationaal Recht zijn die nederzettingen illegaal.

Egged maakt gebruik van wegen die voor Palestijnen verboden zijn en exploiteert ook gesegregeerde busdiensten, verboden voor Palestijnen. Met een dergelijk bedrijf moet Friesland geen zaken doen vinden wij.

Samen met enkele ander personen gingen we aan de slag, we schreven aan Gedeputeerde Staten en legden uit waarom Friesland geen concessie moet verlenen aan EBS. We startten een petitie campagne waarmee burgers in de gelegenheid zijn aan te geven dat we in Friesland niet medeplichtig willen worden aan het nederzettingen en bezettingsbeleid van Israël. Met hulp van de organisatie docP is die petitie nu in de lucht.

De tijd dringt, GS van Friesland beslist op 8 december.

 

Het is nu dinsdagavond 8 december. de petitie is gesloten en de resultaten zijn aan GS overhandigd.

GS verleende de OV concessie aan Arriva. EBS is buiten de deur gehouden. Het is niet duidelijk in hoeverre onze actie en uw ondertekening heeft bijgedragen aan dit resultaat. Hoe dan ook: 'Geen Israelische bussen op de Friese wegen'. Daar zijn wij tevreden over.

 

Klik hier voor meer achtergrond informatie, inclusief ons laatste persbericht.


 

 

50 De premier van Israel en zijn kijk op de geschiedenis

De verhalen die we nu schrijven gaan over onze ruim drie weken in Palestina, vanaf begin oktober. Een periode met spanningen en geweld. We waren voorzichtig en probeerden de conflicten op straat te mijden.

Spanningen over de toegang tot Haram al-Sharif, door joden Tempelberg genoemd, waren de directe aanleiding tot demonstraties door Palestijnse jongeren. Maar diepere oorzaak is de uitzichtloze bezetting en het voortdurende geweld door Israels leger en politie. Daar kwam bij dat gewelddadige joodse kolonisten die leden van een Palestijnse familie verbrandden vrijuit leken te gaan.

Demonstraties escaleerden, uitmondend in stenen gooien en hard politie optreden. Al snel werd door de politie met scherp geschoten op stenen gooiende demonstranten die politie agenten en soldaten met messen probeerden te verwonden. Het werd erger, ook burgers werden met messen aangevallen. Leger en politie deden geen moeite daders te arresteren, maar schoten met scherp. Amnesty International spreekt van buitengerechtelijke executies door leger en politie.

gebed voor politieafzetting

Op de eerste vrijdag dat we in Oost Jeruzalem waren werd de toegang tot de oude stad met dranghekken door gewapende politie afgesloten, mensen konden er niet door naar de moskee. Dan maar voor de politie afzetting het gebedsmatje uit gerold. Een mooi voorbeeld van een stille, geweldloze demonstratie.

We lazen digitale kranten en bekeken ’s avonds het buitenlandse tv nieuws. Het zal in Nederland ook wel in het nieuws geweest zijn, de toespraak door de Israëlische premier over Hitler en de groot moefti (belangrijk moslim wetsgeleerde). We willen er toch wat over schrijven, hier een stukje uit zijn toespraak op het congres van de Wereld Zionistische Beweging :

“Hitler was indertijd niet van plan de Joden uit te roeien, hij was van plan de Joden te verdrijven. En hadj Amin al-Huseini (groot moefti van Jeruzalem) ging naar Hitler en zei: ‘als je ze verdrijft, komen ze allemaal hier heen (naar Palestina)’”. En volgens Netanyahu vroeg Hitler toen: “Wat moet ik dan met ze doen?” En de moefti antwoordde: “Verbrand ze.”

 De reacties waren niet mals, veel kritiek, hij werd belachelijk gemaakt en geen enkele serieuze historicus viel hem bij. Netanyahu werd beschuldigd de geschiedenis geweld aan te doen. Zelfs de Duitse regering moest ingrijpen en verklaarde dat de verantwoordelijkheid voor de Holocaust bij de Duitsers ligt en niet bij de groot moefti. Zelfs de Amerikaanse regering, die nooit kritiek op Israël heeft, riep deze keer Israël op geen opruiende verklaringen af te leggen.

Ook grappig commentaar was overal op internet te vinden, bijvoorbeeld: “Weinig mensen weten het, maar eigenlijk wilde Eva slechts aan de appel ruiken. Maar toen, in een ontmoeting met de moefti van Jeruzalem, overtuigde die haar er een stuk af te bijten.”

Het zou mooi zijn als we de toespraak gewoon als een vergissing kunnen zien, die aanleiding geeft tot grappen en leuke tweets. Het was geen vergissing, maar een bewuste keus om de Palestijnse groot moefti verantwoordelijk te maken voor de zes miljoen doden. De premier probeerde later zijn woorden wat af te zwakken, hij zei dat hij niet over nazi’s sprak en die zeker niet wil vrij te pleiten van de Holocaust.

Nee, hij sprak zich uit over de Palestijnen, associeerde hen met nazi’s. En nazi’s vertegenwoordigen het absolute kwaad, daar praat je niet mee, daar onderhandel je niet mee. Dat vereist een totale oorlog. Dat lijkt zijn boodschap te zijn, juist op een moment dat het Palestijnse verzet opkomt. Inderdaad opruiende taal.

Alsof Israël maar niet kan of wil inzien dat het verzet van de Palestijnen tegen de decennia lange militaire bezetting hetzelfde is als het verzet van zo veel volkeren die allemaal in opstand kwamen tegen (koloniale) overheersing en vochten voor zelfbeschikking. De Israëlische propaganda lijkt er op gericht stereotype opvattingen over Palestijnen als zijnde gewelddadig en wraakzuchtig te voeden. En te vergeten dat het een volk is dat er naar verlangt haar eigen bestaan vorm te geven. Ook nogal wat westerse media lijken die Israëlische propaganda te volgen.

Het is de moeite waard zo nu en dan het nieuws eens van een andere kant te bekijken. Bijvoorbeeld door Palestijnse en kritische Israëlische websites te raadplegen, voor nieuws en analyse van het nieuws. Bijvoorbeeld: Maan news;  +972;  Electronic Intifada  

 

oktober 2015, geplaatst op 7 december 2015


 

 

49 Nablus en vluchtelingen kamp Balata

Nablus ligt in het noorden van Palestina, 50 km van Jeruzalem. Wat grootte betreft is het de tweede Palestijnse stad, met 135.000 inwoners. Aan de rand van de stad ligt Balata, het dichtbevolkte vluchtelingen kamp met dertigduizend vluchtelingen. We waren er een dag en bezochten het oude stadscentrum en het Balata kamp.

markt in de oude stad van Nablus

Tijdens de zgn. tweede intifada heeft Israël in 2002 een grootscheepse militaire operatie ondernomen en steden op de Westbank bezet. Het was een grotere operatie dan van de oorlog van 1967! Nablus is tijdens toen ernstig getroffen.

We werden rondgeleid door iemand die indertijd intensief betrokken was bij de strijd en gearresteerd werd. Het Israëlische leger viel van drie kanten de stad binnen, met tanks en bulldozers werden huizen verwoest, soms zelfs zonder de bewoners te laten vertrekken. Regelmatig werden ambulances tegengehouden en moesten gewonden lang op hulp. Een streng uitgaansverbod was bijna drie weken permanent van kracht. Zo nu en dan werd dat een paar uur opgeheven om mensen de kans te geven voedsel te kopen. Van buiten de stad was een hulpoperatie opgezet om in het geheim de meest kwetsbare gezinnen van voedsel en medicamenten te voorzien. Onze gids vertelde bij open plekken en kapotte gebouwen de verhalen van wat er toen gebeurd was. Op verschillende momenten kwamen emotionele herinneringen bij hem op.

Even wat geschiedenis: aanleiding tot die tweede intifada was het bezoek aan Haram al-Sharif/Tempelberg in 2000 van parlementslid Ariel Sharon, vergezeld door meer dan duizend gewapende Israeli's. Dat bezoek ging in tegen alle bestaande regels en afspraken over die heilige plaats. En het werd hem dan ook van alle kanten afgeraden. De regering werd zelfs opgeroepen het bezoek te verbieden, het zou door de Palestijnen beschouwd worden als een provocatie en het uitlokken van een confrontatie. Sharon zette door en inderdaad het was een provocatie. De volgende dag was er een treffen tussen Palestijnse demonstranten en Israëlische politie. De politie gebruikte traangas, met rubber bedekte stalen kogels en schoot met scherp. Vier Palestijnen werden gedood en er waren 200 gewonden. Overal in de Westbank kwam het tot soortgelijke confrontaties. De Israëlische regering sprak over opruiing door de Palestijnse leiders en vergat gemakshalve maar de provocatie van Sharon en de dieper liggende onvrede en frustratie onder de Palestijnse bevolking over het fiasco van de Oslo akkoorden van 1993 en het uitblijven van vrede.

Dit verhaal over het begin van de opstand van dertien jaar geleden lijkt op wat we deze dagen hoorden over de toename van het recente geweld: onvrede en frustratie over de uitzichtloze bezetting en de keiharde onderdrukking van de bevolking. Zowel in 2000 als in 2015 lijkt wat er op Haram al-Sharif/Tempelberg gebeurt de lont in het kruitvat te zijn. Zie bijvoorbeeld blog #44 Geweld en Tegengeweld.

Die tweede intifada werd veel grimmiger, met zelfmoordaanslagen overal in Israël en op de Westbank en toenemende repressie door leger en politie. Maar de geschiedenis herhaalt zich niet noodzakelijkerwijs, ook al is veel hetzelfde, veel is nu ook anders dan toen.

Het Palestijnse vluchtelingen probleem is ontstaan bij de totstandkoming van de Staat Israël in 1948. In de oorlog die toen gevoerd werd zijn veel Palestijnen voor het geweld gevlucht of van hun woonplaats verdreven. Ongeveer drie kwart van de Palestijnse bevolking van toen werd vluchteling (750.000 personen). Israël staat nog steeds niet toe dat ze naar huis terugkeren. 

één van de hoofdstraten van Balatasteegje tussen de huizen

Veel vluchtelingen uit Jaffa en omliggende dorpen kwamen terecht in Nablus. Vijf jaar woonden ze in tenten, maar langzaam aan werden permanente onderkomens gebouwd, basaal, geen luxe. Omdat er weinig ruimte is staan huizen dicht op elkaar. De steegjes tussen huizen zijn soms nog geen meter breed. Uitbreiding van woonruimte kan dus slechts door verdiepingen toe te voegen. Hoe krijg je hier  meubels naar binnen of een ernstig zieke of overleden persoon naar buiten?

We bezochten het Jaffa Cultural Center. Hier wordt naschoolse opvang geregeld, er is een bibliotheek en computer ruimte, lessen worden gegeven in theater en muziek. Speciale aandacht wordt gegeven aan traumaverwerking. Veel van het werk wordt door vrijwilligers gedaan. Maar er is in Balata aan alles gebrek.

We spraken met één van de medewerksters, een jonge vrouw, moeder van vier kinderen, geboren in Balata. Sinds kort woont ze net buiten het kamp. Als plaats waar ze vandaan komt noemt ze: Jaffa, maar ze is er nooit geweest, kent slechts de verhalen van haar grootvader, een welgestelde huiseigenaar, die moest vluchten en nooit meer terug kon, slechts een sleutel is over als herinnering.

ontmoeting in Balata

Het leven in Balata en ook op de plek waar ze nu woont, is een nachtmerrie. Elke nacht sta je angsten uit, dan komt het Israëlische leger om mensen te arresteren en je weet nooit wie ze nu komen halen. Sinds Israël weer besloot om huizen van ‘terroristen’ te slopen kan het zo maar zijn dat het huis van de buren plat gewalst wordt en dan kan jouw huis ook schade oplopen. Kinderen hebben psychologische problemen, ze zijn angstig. Ze hebben door wat soldaten ’s nachts komen doen en ze zijn bang dat straks ook hun huis getroffen wordt.

Ouders kunnen niet voorkomen dat kinderen met stenen gooien. Kinderen geven uiting aan hun angst en woede op hun eigen manier en gooien stenen.

Ook al is Nablus onder gezag van de Palestijnse Autoriteit, de Palestijnse politie kan niets voor de bevolking betekenen. Want van middernacht tot ‘s morgens vroeg is Israël de baas, dat is de afspraak tussen Israël en Palestina, onderdeel van Oslo!

Ze was verloofd met een journalist, die door het bezettingsleger werd doodgeschoten. Hoe kun je zoiets ooit vergeten of vergeven? Haar droom is om nu eens even uit die situatie, uit ‘die gevangenis’ weg te kunnen, al was het maar naar Ramallah, 25 km verder op, Jeruzalem durft ze niet eens aan te denken.

 

Terug in het hotel in Beit Sahour horen we op de tv dat in het Israëlische parlement een wet in voorbereiding is die het mogelijk maakt om voorstanders van BDS (boycot, desinvesteren en sancties) een visum te weigeren. Reden hiervoor is dat steun aan BDS terrorisme en antisemitisme is! 

oktober 2015 (gepubliceerd  26 november 2015)

 


 

 

48 Nog meer over Hebron

Voor de week na het olijven plukken hadden we een afspraak gemaakt met het in Hebron gestationeerde CPT, Christian Peacemakers Team, om een dag ‘mee te lopen’ en een idee te krijgen van hun werk. De avond voor de afspraak kregen we bericht dat ons bezoek niet kon doorgaan, ze schreven: 

‘De situatie in Hebron is onvoorspelbaar en gewelddadig. Vandaag, in een periode van 12 uur, werden drie Palestijnen op straat vermoord. Een lid van ons team werd gearresteerd, is vrijgelaten en voor 15 dagen uit de stad verbannen. Het was voor ons een dag vol spanning en omdat we op het ogenblik nog maar met z’n tweeën zijn, hebben onze toezichthouders besloten het kantoor een paar dagen te sluiten, voor ons om orde op zaken te stellen’. 

Om toch een indruk van CPT’s werk te geven hier een samenvattende vertaling van een artikel uit hun oktober nieuwsbrief:

arrestatie in Hebron

‘In de tien dagen dat kinderen naar school gingen hebben het Israëlisch leger en politie meer dan 143 traangasgranaten en vijf stungranaten afgevuurd op kinderen, die op weg waren naar of van school. Een stungranaat, ook wel flitsgranaat genoemd veroorzaakt verblindend licht en een oorverdovend lawaai, met als doel de vijand te desoriënteren. Twee kinderen moesten naar het ziekenhuis vanwege het inademen van grote hoeveelheden traangas. Op twee van de tien dagen vuurden leger en politie ook met rubber-coated bullets (stalen kogels met een laagje rubber) op een groep kinderen. Deze rubberkogels kunnen dodelijk zijn.

Israëlische soldaten lieten twee jongens in de val lopen en de kinderen werden gearresteerd. Dit is in strijd met internationale rechtsregels die stellen dat kinderen jonger dan 12 niet verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor enige actie of verzuim.

 

Men zou verwachten dat de aanwezigheid van kinderen de soldaten er van weerhoudt meedogenloos gebruik te maken van traangas, granaten, rubberkogels, opsluiting en arrestatie. Zelfs als het gaat om kinderen, die getreiterd en vernederd, stenen gooien naar zwaar bewapende volwassen kerels die controle posten en daken bezetten. En toch, een grenspolitie agent vertelde kort geleden dat het Israëlische leger kinderen beveiligt en dat de kleintjes veilig naar school kunnen. Kort daarna vuurde een collega van hem een rubberkogel af op een groep jongetjes die stenen gooide naar een soldaat op een door het leger bezet dak. De soldaat voelde zich kennelijk zo weinig bedreigd dat hij geen helm op had. En de dag daarvoor werden in een soortgelijke situatie 81 traangasgranaten afgevuurd. Het is allemaal op film vastgelegd.

 

Zulk militair optreden is hier zeker niet abnormaal. Fysiek en dodelijk geweld is in deze twee weken enorm toegenomen, 30 Palestijnen zijn door Israëlische strijdkrachten gedood, 1300 zijn gewond geraakt door geweervuur. Vier Israëli’s werden gedood en 67 raakten gewond. Andere vormen van militaire repressie namen eveneens toe, zoals het fysiek geweld bij arrestatie van kinderen’.

 

Voor meer informatie over CPT, bezoek de website.

 

oktober 2015, gepubliceerd  26 november


 

47 Politieke situatie in en bij Hebron

Met onze groep gingen we een dag naar Hebron, we plukten er geen olijven maar concentreerden ons op de politieke situatie in en rond die stad. Onderweg kwamen we langs Beit El Baraka, vroeger een ziekenhuis/onderdak voor pelgrims. In de beginjaren veertig opgezet door een Presbyteriaanse zendingsorganisatie uit Amerika. Er zit een luchtje aan de recente geschiedenis met dit gebouw.

beit el baraka

De Presbyteriaanse eigenaar kon na verloop van tijd het beheer en de kosten niet meer opbrengen en besloot in 2008 te verkopen. Koper was Scandinavian Seaman Holy Land Enterprise, gevestigd in Haifa en in Zweden geregistreerd. Deze nieuwe eigenaar beweerde de gebouwen te willen herstellen om gebruikt te kunnen worden voor de eredienst.

Herstelwerkzaamheden werden resoluut ter hand genomen, een hek werd om het perceel gezet, beveiligingscamera’s werden geplaatst en een bewakingsdienst trad aan. Buitenstaanders werden op het terrein niet toegelaten. De Seaman Holy Land Enterprise ging failliet of werd ontbonden. Na onderzoek van onder andere de krant Ha’aretz bleek dat grond en gebouwen in handen waren gekomen van een Amerikaanse organisatie die zich inzet voor de bouw van Joodse nederzettingen in bezet Palestijns gebied. In Amerika maken dergelijke organisaties gebruik van hun belastingvrijstelling om de bouw van nederzettingen te financieren. De Seaman Holy Land Enterprise werd kennelijk opgezet als dekmantel voor de aankoop van Beit El Baraka.

Veel personen en organisaties zijn verontwaardigd en voelen zich misbruikt. Protesten halen niets uit, een bouwstop die werd uitgevaardigd door de militaire autoriteiten blijkt een wassen neus. Dit sluit aan bij de praktijk van de Israëlische overheid: aanvankelijk wat tegenwerpingen maken bij de aanleg van een nederzetting, maar uiteindelijk geeft de overheid alle medewerking. Dus ook deze nederzetting zal er komen en verder uitgebouwd worden.

Recent nog heeft de staatssecretaris van buitenlandse zaken, Tzipi Hotovely, gezegd dat de regering de bouw van meer nederzettingen in Judea en Samaria zal ondersteunen. (Palestijns gebied wordt door Israël steevast met bijbelse namen aangeduid). Hotovely is ook het regeringslid dat kort geleden nog zei dat het haar droom is dat de Israëlische vlag over de Tempelberg wappert, ondanks dat de regering volhoudt niet van plan te zijn de status quo in dat gebied te willen veranderen. Geruchten dat Israël dat wel wil doen waren aanleiding voor de recente confrontaties.

 

Toen waren we nog maar halverwege de route naar Hebron.

 

netten boven de straat

dicht gelaste winkel deur

Hebron is een Palestijnse en verdeelde stad. Het grootste deel, gebied H1, met ongeveer 140.000 inwoners wordt bestuurd door de Palestijnse Autoriteit. Het andere deel, gebied H2, met 30.000 Palestijnse en niet meer dan 800 Joodse kolonisten wordt bestuurd door de Israëlische bezettingsmacht. (Vergelijk de verdeling van Palestina in gebieden A en C). In H2 zijn permanent 2000 soldaten gelegerd om de kolonisten te beschermen. De stad staat vol wegversperringen en zwaar bewaakte controle posten. Veel straten zijn afgesloten voor Palestijnen en veel winkels zijn er permanent gesloten, deuren dichtgelast. Alles voor de veiligheid van de kolonisten. Shuhada straat is voorbeeld van een ooit drukke en levendige winkelstraat die nu een uitgestorven indruk maakt. Lees hier meer over Shuhada straat.

De kolonisten wonen in nederzettingen in gebied H2. Ze bezetten Palestijnse woningen, trekken bijvoorbeeld in op de bovenverdieping en gooien hun afval naar de benedenburen, een bijna uitzichtloze situatie van intimidatie en vernedering. De kolonisten en hun militaire beschermers terroriseren de bevolking. Om een vollediger beeld te krijgen van de situatie helpt het misschien de documentaire van Esther Hertog te bekijken: Kolonisten in Hebron (neem er de tijd voor, niet ongeduldig worden, er komt misschien eerst korte informatie over een volgende uitzending, de documentaire duurt ongeveer 50 minuten).

Vrouwen Coöperatie Hebron

Hebron is een heilige stad, voor Joden, Christenen en Moslims vanwege de Ibrahim moskee/grot van Machpela. Volgelingen van de drie Abrahamitische godsdiensten geloven dat de aartsvaders-moeders: Abraham en Sara, Isaac en Rebecca en Jacob en Lea daar begraven zijn. In 1994 pleegde Baruch Goldstein, een legerarts, een aanslag tijdens het moslimse vrijdag gebed in de Ibrahim moskee. Hij vermoorde 29 Palestijnen. Om in de toekomst de rust te bewaren werd de moskee in tweeën gesplitst, met aparte ingangen voor Joden en Moslims.

Door één van de inwoners werden we in de oude binnenstad rondgeleid. Deprimerend waren de verlaten straten met de dichte winkels en de netten boven de straten om de door kolonisten naar beneden gegooide vuilnis op te vangen.

Maar we troffen er ook het winkeltje van de Vrouwen Coöperatie met een paar enthousiaste vrouwen die hun producten aan de man brengen. Dit is een voorbeeld van mensen die niet bij de pakken neerzitten, de moed niet verliezen en zich niet overgeven aan de bezetter. Op hun manier brengen ze dagelijks in praktijk: ‘to exist is to resist’ (moeilijk om mooi te vertalen, het betekent zoiets als: ‘te bestaan is te weerstaan’).

 

oktober 2015, gepubliceerd 17 november


 

 

 

46 Defence for Children International

Bashar Jamal advocaat bij DCI gaf een presentatie over kinderen in militaire detentie. Het werd geen opbeurend verhaal. De recente toename van het geweld tussen het Israëlische leger en Palestijnse jongeren gaat niet over de Tempelberg stelde hij. Het gaat om de frustratie vanwege de uitzichtloze bezetting.

Bashar en collega’s hebben het druk, er vallen veel jeugdige slachtoffers, doden en gewonden. De afgelopen dagen zijn vijf jongeren gedood. Alles moet gedocumenteerd worden om straks in de militaire rechtbank de verdediging te kunnen voeren. Dat betekent: getuigen horen en alle relevante informatie verzamelen, bestuderen en vastleggen.

DCI’s werkterrein omvat twee programma’s: Accountability en Kinderbescherming. Het programma Accountability richt zich op strafzaken tegen kinderen binnen het Israëlisch militaire systeem, het programma Kinderbescherming concentreert zich op zaken tegen kinderen binnen het Palestijnse systeem (als er geen bedreiging en/of schade in het spel is aan Israëlische personen, goederen of openbare orde, dus bijvoorbeeld een kwestie tussen Palestijnen).

Het Kan Anders (op een muur in Bethlehem)

In Palestina zijn twee aparte rechtssystemen voor strafzaken: militair recht voor Palestijnen en Israëlisch burger recht voor kolonisten. Dat militaire recht is nog gebaseerd op noodwetgeving uit de Britse koloniale periode en is in aangevuld met ruim 1700 ‘military orders’. De Palestijnse bevolking krijgt geen inspraak bij de totstandkoming van wetten waaraan ze onderworpen zijn. De twee systemen, militair recht en burgerrecht, zijn totaal verschillend. Volgens regels van het internationaal recht dient een bezettende macht recht te spreken in de taal van de bevolking, dus in het Arabisch. Ook de wetten die in rechtszaken worden gebruikt moeten volgens die regel in het Arabisch beschikbaar zijn. Veel teksten, aanklachten etc. zijn niet vertaald, gevolg daarvan is grote onzekerheid en onduidelijkheid voor Palestijnse bevolking en advocaten.

Vanavond ging het over strafzaken tegen kinderen binnen het militaire systeem. Volgens de definitie van de militaire rechtbank zijn jongeren t/m 18 jaar kinderen. Gemiddeld worden er twee per dag gearresteerd, ondervraagd of verschijnen voor een militaire rechter. Het leger verricht de arrestaties en draagt arrestanten over aan de Israëlische politie.

De meeste kinderen worden ’s nachts gearresteerd. Soldaten treden bruut op tegen iedereen in de woning en gebruiken geweld. Voor kinderen en de ouders zijn dit angstaanjagende gebeurtenissen. Gearresteerde kinderen worden geboeid en geblinddoekt. Ouders krijgen niet te horen waarom hun kind is gearresteerd of waar het naar toe wordt gebracht, een arrestatie bevel is er bijna nooit. Kinderen worden op de vloer van een jeep gegooid en het vervoer gaat meestal gepaard met schelden, vernederende behandelingen, bedreigingen, slaan en schoppen. Uren later komen ze in een ondervragingsruimte, alleen, uit de slaap gehouden, angstig en overal pijn.

geen manier om mkinderen te behandelen

Ouders mogen niet met hun kinderen mee en er wordt geen advocaat toegelaten. (Israëlische kinderen uit een nederzetting wonen worden in een soortgelijk geval beter behandeld, ouders gaan mee en mogen bij het verhoor zijn). In de verhoren wordt druk uitgeoefend, in combinatie met bedreigingen, fysiek geweld en vernederingen en zelfs eenzame opsluiting. De ondervragingsperiode kan uitlopen tot zes maanden. Elke twee weken moet de militaire rechter akkoord gaan met verlenging van het verhoor. Kinderen moeten nog al eens een verklaring ondertekenen die in het Hebreews is gesteld, een taal die ze niet beheersen.

Binnen acht dagen na arrestatie worden kinderen voorgeleid voor de militaire rechter, vaak met geboeide voeten. Dit is voor het eerst dat ze hun ouders en advocaat zien. Ook al blijven kinderen hun onschuld aanvankelijk volhouden, uiteindelijk onder druk bekent bijna 90% schuldig te zijn aan bijvoorbeeld het gooien met stenen. Advocaten dringen zelfs aan op een bekentenis, want zo krijgen de kinderen een lagere gevangenis straf. Meestal worden ze een paar dagen na hun arrestatie overgeplaatst naar een gevangenis binnen Israël. Dit is in strijd met het internationaal recht dat zulke overplaatsing verbiedt. In dergelijke situaties is het voor ouders dan meestal niet mogelijk hun kinderen te bezoeken omdat ze geen pasje krijgen om naar Israël te reizen.

De gevolgen van arrestatie en gevangenschap voor kinderen zijn groot. Psychologen spreken van trauma verwerking: geweld bij de arrestatie, handboeien, blinddoek, angst, transport en de vernederingen tijdens de ondervragingen. Vaak zijn kinderen onder druk gezet om vrienden of familieleden te ‘verraden’ en zijn geprest om samen te gaan werken met de politie zodra ze vrij zijn. Mogelijk geeft dat een schuldgevoel waar niet over gesproken kan worden. De kinderen voelden zich alleen en verlaten. Ze maakten mee dat de ouders niet in staat waren hen te beschermen, thuis is geen veilige plek meer. Ook voor ouders is dit traumatisch.

Weer terugkeren in gezin, gemeenschap en school en het trauma verwerken vraagt professionele hulp. YMCA heeft een programma dat probeert kinderen en familie daar mee te helpen. Maar met de toename van het geweld is er nooit genoeg professionele hulp beschikbaar.

DCI deed onderzoek naar de ervaringen van kinderen in militaire detentie. De getuigenissen van de kinderen zijn in een korte documentaire verwerkt:‘Alone: Palestinian Children in the Israeli Military Detention System'. Klik hier om de documentaire te bekijken.

Om hierover meer te lezen, bezoek de website van DCI.

oktober 2015, gepubliceerd 13 november 2015


 

 

45 Gastvrijheid in Beit Sahour

Halverwege het olijfpluk programma hadden we een 'vrije' dag. Wij besloten een wandeling te maken in de omgeving van Beit Sahour, het buurdorp van Bethlehem, waar we allemaal logeerden.

Met een plattegrond en wat flessen water in de rugzak gingen we op stap, het was warm, volop zon, ongeveer dertig graden. Heuvelachtig gebied, met steile straten. Op de kaart vonden we een restaurant, dat leek een goed doel voor halverwege de tocht.

flatgebouw met watertanks

In Palestijnse gebieden is regelmatig een tekort aan drinkwater, op de daken van huizen staan zwarte pvc watertanks. Als er waterdruk is probeert iedereen zijn tanks vol te krijgen, zelfs midden in de nacht. In gebieden dicht bij de muur valt het op: huizen met zwarte tanks staan in Palestijns gebied, vlak daarnaast aan de andere kant van de muur flatgebouwen met witte tanks, zonneboilers van Israëlische bewoners. Israëliërs  hebben nooit watertekort.

 

In de buurt van het restaurant halverwege onze tocht, aan een uitvalsweg, troffen we de overblijfselen van een confrontatie tussen jongeren en leger/politie, resten verbrande autobanden en nogal wat losse stukken steen. Een man met wie we een praatje aanknoopten vertelde dat het restaurant niet open was en vandaag ook niet open zou gaan. Een algehele staking, als protest tegen het harde optreden van het Israëlische leger en politie zouden vrijwel alle openbare gelegenheden gesloten blijven. We keken waarschijnlijk wat teleurgesteld, wan hij stelde voor met hem mee naar huis te komen en bij hem koffie te drinken. Zijn vrouw zou zelfs de lunch klaarmaken.

 

Ja, wat doe je dan, we willen niemand tot last zijn, maar een dergelijke kans kun je toch niet laten lopen. We namen de uitnodiging aan. We dachten dat de man vlakbij, om de hoek, zou wonen, maar dat hadden we mis. Na een poosje probeerde hij tevergeefs een taxi aan te houden. Wij hielden vol dat we geen probleem hebben een stukje te lopen. Issa, onze gastheer kennelijk wel. Hij stopte een vriend die in een pick-up langs kwam en die bracht ons tot vlak bij zijn huis. In een ‘gesloten’ winkel kocht hij nog wat groente en fruit en een paar flessen frisdrank. Het was stil op straat, veel was inderdaad gesloten.

 

In de flat, in het oude gedeelte van Beit Sahour, was het een gezellige drukte. Vera, Issa's vrouw, werkt in een mobiele kliniek die vandaag niet wegging, dus zij en de beide dochters, 14 en 10 jaar, waren thuis. Later troffen we ook nog zoon Ala die vanwege de onzekere situatie ook thuis was van de universiteit in Nablus. In de keuken stond er al van alles op het vuur. De beide meisjes, Ola en Halla, waren ook aan het werk gezet en Issa ging in de weer met de wasmachine, leeghalen, was ophangen en weer vullen. Adrie hielp met schoonmaken en snijden van de groente. Bij het werk in de keuken moeten de meisjes iets op het hoofd hebben. Een t-shirt of schone blouse voldoet.

in het centrum

groente schoonmaken

Ondertussen werd er druk gepraat en uitgelegd. De meisjes waren nieuwsgierig, de oudste kon aardig met Engels overweg, de jongste werd soms nijdig omdat ze nog te weinig Engelse woorden kent. Maar met hulp van hun smartphone kwamen we er wel uit. Op een bepaald moment gaven ze ons zelfs de Nederlandse namen van ingrediënten die straks op tafel zouden komen. Met Vera konden we goed praten, Issa moet het wat Engels betreft afleggen tegen vrouw en oudste dochter. Hij had de hele nacht gewerkt en ging even een dutje doen.

De lunch smaakte best, er was een levendige conversatie, de meisjes vertelden over school en vroegen honderd uit over onze (klein)kinderen. Vera vertelde dat ze als gezin niet naar Jeruzalem kunnen. Zij krijgt geen pasje. Haar broer was 20 jaar geleden een keer veroordeeld voor het gooien met stenen en als collectieve straf krijgt niemand van de broers en zussen toestemming naar Jeruzalem te gaan! Vera had als middelbare scholier een keer meegedaan met een ontmoetingsprogramma in Italië, een groep Palestijnse en een groep Israëlische meisjes was er voor uitgenodigd. Kennelijk met de bedoeling dat de meisjes dichter bij elkaar zouden komen, zelfs vriendinnen zouden worden. Wat Vera betreft was het een mislukking. De Israëlische meisjes hadden een speciale voorbereiding gekregen en kwamen intimiderend over, het leverde niet iets moois op!

We kregen ook nog een snelle rondleiding door het huis, een bovenverdieping met veel logeer ruimte, we zijn er welkom.

Wat het vinden van de terugweg betreft waren we een beetje overmoedig, naar het noorden en steeds naar beneden, de heuvel af, tot aan de hoofdweg, dachten we. Maar we raakten toch de weg kwijt. Gelukkig troffen we ook op de terugweg hulpvaardige mensen die ons op het rechte pad hielden.

Het was een geheel onverwachte, maar heel plezierige ontmoeting. Om niet snel te vergeten.

 

oktober 2015 (gepubliceerd 11 november 2015)


 

 

44 Israëli’s schieten Arabische vrouw neer

(Dit is een vertaling van een blog van Jonathan Cook van 9 oktober 2015, link naar originele blog, zie onderaan)

In de tijd van camera’s op de mobiele telefoon, zijn we in toenemende mate gewend geraakt aan foto’s en video’s van Palestijnen die onterecht door soldaten worden neergeschoten. Denk aan de 18 jarige Hadeel Hashlamon, die eind vorige maand gedood werd bij een controlepost in Hebron. Een serie foto’s van haar wijst er op, aldus Amnesty International, dat ze daar door soldaten werd ‘geëxecuteerd’.

Verschillende malen werd ze beschoten en ze werd achtergelaten en bloedde dood. Het leger beweerde dat ze een mes had en dat mes werd gefotografeerd op de grond vlakbij. Maar of zij dat mes bij zich had of dat het er later was neergelegd, is nog een kwestie die niet is opgehelderd. Belangrijker is dit: ze vormde voor niemand een bedreiging, en zeker geen doodsbedreiging.

Nu hebben we een verontrustende video van een soortgelijke schietpartij, maar deze keer niet in bezet Palestijns gebied. Dit gebeurde in Israël en het slachtoffer is een Israëlische burger – behorend tot de Palestijnse minderheid, die een vijfde deel van de totale Israëlische bevolking uitmaakt.

Israa Abed, een 30 jarige moeder van drie kinderen uit Nazareth, werd vandaag neergeschoten op het busstation in Afula, vlakbij Nazareth. Ze was omringd door soldaten, politie en wat er uitziet als gewapende Israëlische burgers. De soldaten zijn waarschijnlijk passagiers op het busstation.

De Israëlische media rapporteerden aanvankelijk dat ze was neergeschoten terwijl ze een veiligheids beambte probeerde neer te steken. De video laat zien dat dat zeker niet het geval is. Ze werd neergeschoten na momenten doodsbang bewegingsloos in het busstation te hebben gestaan, het ziet er uit als totale paniek, terwijl steeds meer mannen hun geweer op haar richten.

Uit de kwaliteit van de video is het vrijwel onmogelijk om uit te maken of ze een mes vast houdt. Maar het is goed te zien (net als bij Hashlamon in Hebron) dat ze geen bedreiging vormt voor enige soldaat als ze wordt neergeschoten. Dat wordt onderstreept door het feit dat verschillende soldaten en politie naar haar toelopen en niet bij haar vandaan, vlak voor ze wordt neergeschoten. Ze doet weinig meer dan wat heen en weer wiegen gedurende de hele video opname en het lijkt alsof ze zich omdraait als een politieagent op haar afrent, terwijl geweerschoten te horen zijn op de sound-track. Klik hier om de video te bekijken.

Gelukkig, lijkt ze het overleefd te hebben en is ze nu buiten levensgevaar in het ziekenhuis.

Maar om verschillende redenen is deze video verontrustend.

Allereerst en overduidelijk, deze vrouw werd neergeschoten terwijl ze geen enkele directe bedreiging vormde. De persoon of personen die de schoten losten deden dat zonder enige rechtvaardiging, behalve wellicht hun eigen angsten. Men kan er niet aan ontkomen zich af te vragen of het gemak waarmee Israëlische Joden Palestijnen neer schieten het gevolg is van het langdurige en dominante denken binnen onderwijs, media en politiek dat ‘Arabieren’ dehumaniseert.

Ten tweede, het neerschieten lijkt te gebeuren niet omdat de gewapende personen om haar heen bang zijn gevaar te lopen, maar omdat de groep zich zelf opjut tot een collectieve razernij over het vermeende mes. In een dergelijke sfeer, zal iemand vroeg of laat de trekker overhalen.
Dit lijkt erg op een andere recente video waarin een groep religieuze (ongewapende) Joden Fadi Alloun achterna rent in een groot open gebied in Jeruzalem terwijl ze roepen dat hij moet worden neergeschoten. Als de veiligheidstroepen komen, zo laat de video zien, openen agenten het vuur en doden hem, alsof het publiek hen daartoe oproept. Ook hier lijkt Alloun op het moment dat hij wordt neergeschoten voor niemand een bedreiging te vormen.

Ten derde, Israëlische politici, zoals de burgemeester van Jeruzalem, Nir Barkat, hebben Israëlische Joodse burgers opgeroepen te allen tijde hun wapen te dragen en die zo nodig te gebruiken. De video van Fadi Alloun laat zien waar dit beleid toe kan leiden: snelrecht.

Ten vierde, het is een zeer verontrustende nieuwe trend binnen Israël dat Joodse burgers de kolonisten uit de bezette gebieden gaan nadoen, in de overtuiging dat ze zelf wraakacties moeten uitvoeren. Vandaag stak een Joodse man in Dimona vier Palestijnen met een mes, twee van hen Israëlische burgers. Deze video illustreert heel duidelijk het gevoel van slachtofferschap dat Israël overspoelt, en dat Israëli’s snel naar hun wapen doet grijpen om de rol van wraakengel te vervullen.

Het is erg genoeg dat Palestijnen in Israël te maken hebben met veiligheidsdiensten die hen als vijand behandelen. Maar het wordt erger, veel erger, als zelfs de bevooroordeelde rechtspraak in Israël vervangen wordt door de lynch bende.

Update: Door de kwaliteit van de beschikbare video is het moeilijk om te zien wat Israa in haar hand heeft, de gewapende Israëli’s nemen aan dat het een mes is. Maar de vier seconden durende video clip (aan het einde van de originele blog) lijkt duidelijk te tonen dat het een zonnebril is. Die is duidelijk zichtbaar naast haar uitgestrekte lichaam, direct nadat ze neergeschoten is. Die zonnebril wordt weggeschopt door een van de omstanders!

De originele video toont dat ze langzaam haar arm opheft en die dan beweegt in een soort wuivende beweging. (Meer paranoïde kijkers hebben me gesuggereerd dat ze een soort slow-motion steekbeweging in de lucht maakt.) Het lijkt er op alsof ze de soldaten smeekt zorgvuldiger te kijken naar wat ze in haar hand heeft. Maar hoe je er ook naar kijkt, en wat ze ook in haar hand heeft, ze is duidelijk doodsbang.

Hier is een link naar de originele blog 

oktober 2015, gepubliceerd 8 november 2015 


 

 

43 Beperking bewegingsvrijheid in Bethlehem e.o

We plukten olijven in de buurt van Bethlehem. Het is niet eenvoudig om daar de weg te vinden. Gelukkig werden wij vervoerd door chauffeurs die de weg kennen.


Sommige wegen, ‘settler only roads' of 'by pass roads’ (die komen niet door Palestijnse steden en dorpen, maar gaan er omheen, dat is veiliger voor de kolonisten!), zijn voor Palestijnen verboden. Op verschillende plekken heeft het Israëlische leger wegversperringen aangelegd (in het district Bethlehem bijna tachtig). Sommige van die versperringen worden permanent bemand door soldaten, andere zo nu en dan, en dat geeft onzekerheid, je weet nooit wat je kunt verwachten.


Hieronder een kaartje van de situatie rond Bethlehem. Het kaartje is gepubliceerd door de afdeling UNOCHA, van de Verenigde Naties. Het kost moeite om dit kaartje te lezen, het onderscheid tussen de verschillende kleuren vind ik niet erg duidelijk.

 

Bethlehem e.o.
Van belang is het om de ‘groene lijn te herkennen’, dat is de bestandslijn van na de oorlog van 1948. Voor velen is deze groene lijn de formele grens tussen Israël en Palestina. De groene lijn begint links in het midden en kronkelt naar de ‘Old City’ in Jeruzalem.


De oorspronkelijke grenzen van Bethlehem (1948) zijn in zwart getekend. De muur, in rood, ligt binnen deze oorspronkelijke grenzen. In de praktijk is dus een fors deel van Bethlehem door Israël ingelijfd, alles wat ‘links’ van de muur ligt.
Zie ook dat Israëlische nederzettingen/settlements in Palestijns gebied op de Westbank liggen, zelfs binnen de oorspronkelijke grenzen van Bethlehem.


Har Homa settlement noord van Beit SahourSlechts in een gedeelte van Bethlehem mogen Palestijnen bouwen, gebied A. In een groot deel, gebied C, moet daar door de Israëlische bezettingsmacht toestemming voor gegeven worden. In de praktijk wordt die toestemming zelden gegeven. De verdeling in gebieden A, B en C is vastgelegd in de Oslo overeenkomst van 1993. Maar was bedoeld een beperkte periode te gelden. De kolonisten in hun nederzettingen op Palestijnse grondgebied kennen nauwelijks bouwbeperkingen. In Har Homa, ten noorden van Bethlehem/ Beit Sahour wordt druk gebouwd.


De verschillende stadia van de muur, gerealiseerd en gepland, zijn in tinten rood getekend. Merk bijvoorbeeld op het extra geplande stuk muur ten NO van Beit Sahour. Kennelijk zal daar een stuk Palestijns land geheel door een muur worden omgeven om ruimte/ bescherming (?) te verschaffen aan een Israëlisch woongebied op Palestijns land.


De Palestijnse organisatoren van de olijfpluk campagne, die in Bethlehem en Beit Sahour wonen konden ons niet vergezellen op de excursies naar Jeruzalem en naar gedeelten van Hebron. Ze zouden daar een pasje voor moeten aanvragen en dat zouden ze nooit krijgen.


Veel van wat in dit kaartje wordt getoond is niet in de haak, het is illegaal volgens regels van het Internationaal Humanitair Recht.

 

oktober 2015, (gepubliceerd 5 november 2015)
 


 

 

42 Plukken van olijven

'Houd Hoop Levend’ is een gezamenlijke campagne van de organisaties YMCA en YWCA van Oost Jeruzalem en Palestina. Het doel van de campagne is tweeledig: 1) mensen betrekken bij de problematiek van Palestina en van boeren en 2) helpen bij het planten van olijfbomen en bij het plukken van olijven.


op weg naar de olijfgaardMensen kunnen uiting geven aan hun betrokkenheid bij de problematiek van Palestina door een boom te sponsoren. Een bedrag van € 20 dekt de kosten van een te planten boom plus transport en bijkomende kosten. De moeilijke omstandigheden van de Palestijnse boeren hebben onder andere te maken met dreigende confiscatie van land door het Israëlische leger en kolonisten. Voor meer informatie: www.planteenolijfboom.nl


De escalatie van geweld en tegengeweld door leger, politie, settlers en Palestijnse jongeren heeft tijdens ons verblijf diepe indruk gemaakt. Er ging geen dag voorbij of er vielen doden en gewonden in dorpen en steden, zowel in Palestina als in Israël. Het geweld bleef ook Bethlehem niet bespaard. Mutaz Ibrahim Zawahreh, vriend van de coördinator van de olijfboom campagne, werd met scherp in zijn borst geschoten en overleed in het ziekenhuis aan zijn verwondingen.


allen de boom inDe deelnemers afkomstig uit 13 verschillende landen, werden verdeeld in twee groepen van elk 45 personen. We plukten niet elke dag, er was ook tijd ingeruimd voor excursies naar Jeruzalem, Bethlehem en Hebron met aandacht voor aspecten van de bezetting en voor ontmoetingen met mensenrechten organisaties. Elke avond werd een programma geboden met relevante maatschappelijke en politieke informatie. Zo spraken we over het Kairos document van de christelijke kerken, over Palestijnse kinderen in militaire detentie, over BDS (boycot, desinvestering en sancties), over geweldloos verzet van het dorp Beit Sahour en over het huidige Palestijnse verzet.


onder settlement Har GiloOlijven groeien als enkele vrucht met een klein steeltje aan een tak, geen trossen. Onder de te plukken boom wordt een grondzeil gelegd, waarop de geplukte olijven vallen die dan later geraapt worden. Plukken gaat gemakkelijk door een tak beet te pakken en dan met de andere hand de olijven er af te ritsen, als ‘het melken van een koe’. Veel takken kunnen staand geplukt worden. Om hogere takken te bewerken is een ladder nodig of moet je de boom in. Een volle boom kun je met een simpele taakverdeling met een paar personen te lijf gaan.


 

We merkten dat de opbrengst per boom nogal kan verschillen. Bomen met weinig vruchten vragen verhoudingsgewijs veel tijd, elke vrucht moet dan apart geplukt worden, er valt weinig te ritsen. Verschillende factoren spelen een rol. Bijvoorbeeld een olijfgaard met een redelijke watervoorziening geeft volle bomen, een plezier om te plukken.

 

geoogste olijven

Onderhoud, snoeien en grondbewerking, maakt ook verschil. Soms is onderhoud een probleem als boeren in de loop van het jaar geen of maar sporadisch toegang hebben tot hun land. De muur, nederzettingen van joodse kolonisten en wegen die slechts door joodse kolonisten gebruikt mogen worden beperken de bewegingsvrijheid van boeren. Vaak moeten ze om op hun land te kunnen werken een pasje aanvragen bij de Israëlische bezettingsautoriteit. En dat is altijd een onzekere procedure. De aanvrager weet nooit of hij een pasje krijgt en voor hoeveel dagen. Ook is het onzeker of zijn zonen dan ook mee mogen om in de olijfgaard te werken.

 

Eén ochtend plukken met onze groep van 45 personen in een ‘goede’ olijfgaard met volle bomen leverde ongeveer 600 kilo olijven. De boer en zijn familie, en wij, waren daar tevreden over. Je bent al snel een ervaringsdeskundige!


De boeren en hun gezinnen waren blij met onze hulp en wij waren nuttig bezig geweest.

 

We hebben geen problemen gehad met kolonisten uit omliggende nederzettingen die in voorgaande jaren nogal eens probeerden de oogst te dwarsbomen.

 

oktober 2015, gepubliceerd 3 november 2015



 

 

41 Geweld en Tegengeweld

Het geweld en tegengeweld dat begin oktober begon heeft een diepe indruk achtergelaten.

In gesprekken hier in Palestina wordt duidelijk dat vooral jongeren niet meer geloven dat onderhandelingen over vrede resultaat zullen hebben. In de periode na de Oslo akkoorden, ruim twintig jaar geleden, waren er verschillende onderhandelingsronden tussen Israël en Palestina. Probleem daarbij is dat Amerika er een leidende rol in speelt. En dat land is niet onpartijdig, maar steunt Israël vrijwel onvoorwaardelijk.

 

verlies van land

Israël gebruikte die onderhandelingen vooral om tijd te winnen, om een definitieve regeling op de lange baan te schuiven en om door te gaan met uitbreiding van de (illegale) nederzettingen in bezet Palestijns gebied. Het aantal joodse kolonisten in die nederzettingen nam in die tijd alleen maar toe.

 

Verbindingswegen tussen nederzettingen en Israëlische steden werden aangelegd en uitgebreid. Veel van die verbindingswegen liggen op Palestijns grondgebied, compensatie voor onteigening is er niet. Veel van die wegen zijn ‘settler only roads’ of ‘bypass roads’ en voor Palestijnen verboden.

 

Veel Palestijnen verwijten de Palestijnse Autoriteit dat die al die jaren, goedgelovig en naïef, vertrouwde op een goede afloop van onderhandelingen, maar in feite zich gedroeg als handlanger van de bezetter. Het Palestijnse grondgebied werd steeds kleiner en de bezetting werd grimmiger, frustratie en wanhoop als gevolg. Om moedeloos van te worden is onze gedachte.

 

En de hele wereld staat erbij, kijkt er naar en ziet dat Israël gewoon zijn gang gaat.

 

Deze wanhoop en frustratie, veroorzaakt door de voortdurende en uitzichtloze militaire bezetting, verklaart in belangrijke mate het ontstaan van geweld.

 

Maar militaire bezetting als één van de oorzaken van het huidige geweld komt nauwelijks voor in verklaringen van Israëlische politici of in redactionele commentaren in de media. En ook de meeste gewone burgers in Israël lijken bezetting uit het geheugen gewist te hebben, het is een blinde vlek, of bezetting wordt zelfs ontkend. En als je de bezetting uitvlakt en helemaal niet meer in gedachten hebt, kom je er snel toe het geweld ten onrechte te wijten aan opruiing door Palestijnse leiders, buitenlandse organisaties of bepaalde moslim geestelijken. Israël blijft zo mooi buiten beeld en kan zich verontwaardigd tonen over zoveel barbarisme van de Palestijnse jongeren.

 

op een muur in Beit Sahour

En dat gebeurt volop en vindt zijn weerklank in veel buitenlandse media.

 

 

Het is een recht van elk volk zich tegen onderdrukking en onrecht te verzetten, en dat recht hebben natuurlijk ook de Palestijnen. Het is van belang verzet te plegen met de juiste middelen. Ook al is het te verklaren en te begrijpen dat jonge Palestijnen Israëlische soldaten, politie, kolonisten en burgers met messen te lijf gaan, daarom is het nog niet te rechtvaardigen. Verklaren en rechtvaardigen van dit geweld zijn twee verschillende zaken. Wij zijn het eens met veel Palestijnen die vinden dat geweld niet gericht moet zijn op onschuldige burgers.

 

En een dergelijk redenering geldt net zo goed voor de Israëlische soldaten en politie. De laatste weken zijn veel Palestijnen doodgeschoten die onschuldig waren en/of die geen bedreiging vormden en gemakkelijk gearresteerd hadden kunnen worden. Hier komen we nog op terug.

 

oktober 2015; gepubliceerd i november 2015

 


 

 

 
asd